තාත්තා දුක් කදුලු මැද

සිය සතුට වෙනුවට

මා සැනසූවේය

අතට ගත් සතයට

මත් වන තාත්තලා මැද

පොතක් පෑනක් ගෙනදී සතුටු විය

අනේක වේදනා අපහස මැද

තියුණුව ලෝකය දකින හැටි ඉගැන්විය

බොරු සෝබන මෝස්තර මැද අතරමංනොවන හැටි කියා දුනි

ඒත් අද

එ මගම යන විට

බොහෝ දෑ අතපසු වූ

ගැහැණියක් වී ඇත...

කව් ගී ලියා ඇත මිනිසුන් අප්‍රමාණව

මමද ඒ අතර

එහෙත් හමුවූ පසුව නුඹ නොලීමි එකදු

කවියක් නුඹ ගැන

ලියන්නට ගත් මුත්

ලියා නිමකළ නොහැකි බව දැනුණෙන්

බලා උනිමි

ආදරේ දෙස නුඹ මවෙත පෑ

උඩු යටිකුරුව විටෙක සිත රිදවන

ගැහැණු ප්‍රේමවන්තියන් නොවිය යුතුය කිසි දිනෙක

උන්ට නොතැලෙන යකඩ වනු නොහැකිනම්

උඩපැන තලන විට

උභතෝකොටික පෙම්වතුන්