ඇස් පියන් වැසෙන විට
තිගැස්සෙන හිත අස්සේ
හංගාන මම උන්නු ආදරී
කවුරුවත් දකීවිද
උඹේ ඔය ඇස් අස්සේ
මං ඉන්නවා නිතර ආදරෙන්

අපි ආයෙමත් මුණ ගැහෙනකන්
හිත කලබලයි නුඹ ගැන හිතයි
දහසක් අතර තනිකම සොයයි
මුමුණන්න හැගුමන් ජීවිතේ

නුඹ එක්ක ඉගිලෙන්න ඕනෑතරමට
පියාපත් නැතත් ජීවිතේ
මඟ බලනවා හැම හුස්මක් ගානේ
හින කන්දකි ජිවිතේ

අභිනික්මන

බදා...
සිප වැළද ගත්,
ළැමැද..
උනා දමා උන් සළු පිළි
කෝ..?
කෝ.....?
කෙහෙිද?


අහෝ... සැප

වීදී දරුවාගේ සිහිනය

හැමදාමත්..

මං උදයට
පාලම උඩ ...
වැටේ ඉදන්
බලන් ඉදිමි......
....

මං වගේම පුංචි ළමයි...
පාසැල් යන.
දෙනෙත් පියමි
සිහින දකිමි...
පාසැල් යමි....

හැර දමා යන සිහිනයට,,,

මා ලෙයෙහි සුවද මැද

හොවා ගත් ම පුත මා... කුස,

හැර දමා යමින් බිද බිද

රිදවමින් මහද ගැඹුරින්

උගන්වයි' ජීවිතේ පාඩම

නො ඇළි හිදින්නනයි කිසිවක කෙරේ...

වට පිටෙහි වග වළසුන්

ගල් ගසාවී මවට නුඹ 

අසමත් විණැයි මා

ගෙනෙන්නට නුඹ මේ ලොවට

නොසැලෙමින් 

ඉදිමි ....

සවි කරන් හිත

දුබල ගතමැද සිර කර

මරණයද අහිමි සද

නුඹ පියා සිටින තුරු  මා අත්වැලව

http://sinhala.lankanewsweb.net/featured/cyber-wall-inw/item/9426-2017-06-25-10-38-03

නිදහස

ලේ හලපු උන් මැද
දිවි දීපු උන් ලග
අපේ උන්ගේ කදුලු මැද
උන් දීපු නිදහසක් නැතිවග
උන් දිනපු යුද්ධයක් නැති වග
නොතේරුන ගානට
සුදු රෙද්ද පොරවාන
නිදහසට සැරසෙන
යකුනේ
දිවි පිදූ උන්
සිංහලද දෙමලද
නැවත උන්
නූපදිනු ඇත
මෙබිම මත...

ආදරය

පරතරය

උනුන් අතර

නුඹ සුවද මල

අමිල 

කරවිල මල

රෝස මල්
විතරමද
මල්
ඇයි....
කරවිල මල්

තාත්තා දුක් කදුලු මැද

සිය සතුට වෙනුවට

මා සැනසූවේය

අතට ගත් සතයට

මත් වන තාත්තලා මැද

පොතක් පෑනක් ගෙනදී සතුටු විය

අනේක වේදනා අපහස මැද

තියුණුව ලෝකය දකින හැටි ඉගැන්විය

බොරු සෝබන මෝස්තර මැද අතරමංනොවන හැටි කියා දුනි

ඒත් අද

එ මගම යන විට

බොහෝ දෑ අතපසු වූ

ගැහැණියක් වී ඇත...

කව් ගී ලියා ඇත මිනිසුන් අප්‍රමාණව

මමද ඒ අතර

එහෙත් හමුවූ පසුව නුඹ නොලීමි එකදු

කවියක් නුඹ ගැන

ලියන්නට ගත් මුත්

ලියා නිමකළ නොහැකි බව දැනුණෙන්

බලා උනිමි

ආදරේ දෙස නුඹ මවෙත පෑ

උඩු යටිකුරුව විටෙක සිත රිදවන

ගැහැණු ප්‍රේමවන්තියන් නොවිය යුතුය කිසි දිනෙක

උන්ට නොතැලෙන යකඩ වනු නොහැකිනම්

උඩපැන තලන විට

උභතෝකොටික පෙම්වතුන්