එදා...මා..... දුරක හිද දුටු...නොසැලෙන මහා කදු යාය... දැක ගන්න ළගට ගොස්... වෙහෙසුණෙමි
දිවා රෑ...
හ්ම්......
මහන්සියි....
අවුරුදු....
ගානක්.
ඇවිද්දා... ඇවිද්ද
දුක් වින්ද
කදු පංති,ගිරි දුර්ග
පසුකරන්
මම ආවා....
සිතූ තරම්
උසත් නැති
සිතූ තරම්
සවියක් නැති
ශේෂ කදු නිම්නය
දුකක් නෑ
පසුතැවිල්ලක් නෑ
ආදරෙයි

වසන්තය 

ඇවිත් 

එන්න

එන්න

මල්

නෙළන්න

නෑ.....

ඒ 

මල්

අපේ නෙවෙයි

නුඹ

සිනා සළන
හඩා වැටෙන
සෙනෙහෙ බෙදන
අහස
නුඹය
        වළා පෙලක
        තරැ පොකුරක
        සිහින ගෙනා
        අහස
         නුඹය

මල් අහුරක
පිනි බිදුවක
සිසිල රැන්දු
අහස නුඹය
        
            අහස් ගගේ
            ඉඩක් අහිමි
            සුලං රොදක
            සිහිල මමය

මල්

ඒක ඒක මල්
බිමට වැටුණි
වාහනයක්...
දෙකක්..
ආයෙමත්
එක
    එක
මල්
               බිමට

 වැටුණ

නොඇරඹුණ සටන

විදත් සහස් දුක් ගිනි කද
බලත් රුහිරු රත් පැහැ වෙද
නොදත් අපේ හදවත් නද
තවත් ‍තොපට නොදෙනෙමු හද
අත් නොහරිමු මළත් හෙටත්
යදම් දමා සිර කරතත්
සීසීකඩ අමුඅමුවේ
ගලා හැලුණ රුහිරු දිගේ
බලව සිනාසෙව නරියෙනි
ලේ සුව‍දට අල්ලා ඉව
නැ‍තේ තොපට ඉඩක් හදේ

එන්න

එන්න

අපි යමු

මල් 

දෙවැට දිගේ

මලක් සොයා

සුවද හමන

බලන් බලන්

දෙවැට දිගේ

අපි සොයනා මලමද 

ඒ

අපි

සියක්,
දහක්,
නොදුටු....
රුවක්
සොයම්
ඔබත්
මමත්